Soms gaat het leven niet zoals je wenst of droomt. Je komt in situaties waardoor alles uit evenwicht raakt. Als je ziek bent heb je het zelf niet in de hand, als je in een ongemakkelijke relatie of werksituatie zit kan je er meestal zelf iets aan doen.
Het probleem is doorgaans dat je het moeilijk vindt om actie te ondernemen omdat je het niet gewoon bent om voor jezelf te zorgen of in je eigen geluk te voorzien. Begrijp me niet verkeerd: je hoeft helemaal niet egocentrisch te worden want je bent echt niet het middelpunt van jouw wereld. Wat niet wegneemt dat je aan jezelf mag denken. Probeer uit te vissen wat je leuk vindt om te doen en wat je hier voor moet doen en laten.
Aandacht geven aan geluk doe je pas als je ongelukkig bent want je ziet het meestal pas als het er niet is. Je werk is te stresserend, je lievelingsdier is net ingeslapen of je komt net te weten dat je terminale darmkanker hebt. Gelukkig zijn dit drie voorbeelden die niet op mij van toepassing zijn maar toch heb ik me een hele tijd ellendig gevoeld.
Vóór mijn bipolaire diagnose in 2012 en zelfs een aantal jaren erna wist ik van geen hout pijlen maken. Ik had al verscheidene depressieve episodes meegemaakt en na die bipolaire stempel modderde ik ook maar wat aan. Tot op een dag ik , na een gesprek met de baas op het werk, mezelf aankeek in de spiegel. Bij het scheren zag ik een ingevallen gezicht, vaalbleek met wallen onder de ogen van vermoeidheid. Ik zei luidop tegen mezelf dat het eens tijd werd om terug rechtop te lopen, doe er eindelijk zelf iets aan.
Helemaal wakker geschud neem ik een douche, begin na te denken en maak de balans van mijn leven. Mentaal sta ik al een lange poos gigantisch in het rood waardoor ook mijn fysieke paraatheid achterna huppelt. Vaak verdoofd door allerlei psychische medicatie zie ik nog steeds het bos door de bomen niet meer.
Stilaan begin ik te beseffen dat ik niet meer moet blijven hangen in het verleden en mezelf blijven verwijten dat ik zo veel foute beslissingen heb gemaakt. Hierdoor ben ik lang de weg kwijt geweest en zag ik in mijn donkere jaren het licht niet meer. Negativiteit, doemdenken, angstaanvallen vieren hoogtij. Op gesprek bij mijn psychiater meld ik dat ik het roer wil omgooien en we stellen een stappenplan op om de medicijnen af te bouwen.
Sinds lange tijd zie ik opnieuw de kleine dingen in het leven die belangrijk zijn. Het lachende kind in de straat, de zon die door de wolken priemt, het bejaarde koppel dat hand in hand de eenden voert in het park. Mijn muzikaliteit brengt mij eveneens tot rust en door mijn positief denken helt de opnieuw weegschaal de juiste kant op.
Alles in balans brengen is prima, het geheel tot harmonie creëren is in mijn geval beter.
inkY_buddhA 